Sabahın erken saatlerinde Yiğit penceresinden ormanın içine baktı. Ağaçların arasında ufak bir ışık titreşiyordu; ne yıldız, ne ateş böceğiydi. Yiğit çizmelerini çabucak giydi, ceketi kaptı ve annesiyle babasına not bıraktı: "Hemen döneceğim." Çiğli çimenlerin üzerinde yürüyünce bu ışık onu bekliyormuş gibi ağacın dibinde durdu. Yaklaştı; ışık tatlı bir ses çıkardı, tıpkı küçük bir zil gibi. Yiğit eğildi ve gözlerini kıstı: ormanın içinde uzayan bir patika belirmişti, sanki kendisi için açılmış gibiydi.